රත්තරනේ උබටයී මේ..
කවදාකවත් උබ තේරුම් නොගත්තු මගේ දුක...
ඔව් උබ කියන වචනයක් ගානේ මං පිච්චුනා...
ඒත් මං උබට වචනයක් කීවද නෑ..
උබ හැමදාම ඌ ගැන කියද්දි මං ඉවසුවා...
ඔව් මට උබට නපුරුකම් කරන්න බෑ....
වැරැද්දක් නොකර මං වැරදි කාරයා කියද්දි මං දරා ගත්තා..
ඔව් මට බෑ උබට වෛර කරන්න ඒ නිසා...
උබ රණ්ඩු වෙලා කතා නොකර ඉද්දි..
මං පස්සෙන් ඇවිත් වැද වැටුනා...
ඔව් ඒ උබව ඕනේ නිසා....
උබ දුකින් ඉද්දි උබට වඩා මේ හිත දුක් උනා....
මොකද උබගෙ කදුලු දකින්න මං කැමති නෑ ඒ නිසා...
ඒත්...
මං කරන කියන හැමදේකදිම උබ ඌව මතක් කරන් හූල්ලද්දි...
මේ හිතත් පිච්චිලා අලු උනා....
උබට නොදැනුනාට....
මහමෙරක් තරම් මං දීපු ආදරේ උබට නොදැනුනා...
මේ ඇස් වලින් වැටෙන කදුලුවල වේදනාව උබ කවදාවත් තේරුම් ගත්තෙ නෑ....
ලග ඉන්න මගේ දුක නොදැක්ක උබට අනිත් හැමෝගෙන දුක දැනුනා....
නිකමටවත් උබට හිතුන් නැද්ද රත්තරනේ මේ අහිංකයා පව් කියලා....
උබගෙ හිත ඔච්චරටම ගලක්ද.....
මේ ඇස්වල කදුලු බලන් ඉන්න පුලුවන් තරම් මොන හිතකටද බන් හයියක් තියෙන්නේ...
මෙහෙම වැටෙන කදුලු දිහා බලන් ඉන්න...
ඔව් උබ ඒකත් කරනවා.
අනේ මැනික තුන් හිතකවත් නෑ උබ ගැන තරහක්..
මට දුක මං ගැනම.....
ඒ හැමදේකින්ම උබ හිනා උනානම් සතුටු උනානම්....
ඊට වඩා සතුටක් කොහේද මට.....
හැමදාමත් මේ වැටෙන කදුලු උබේ නමටම වැටෙයී..
ඒක ස්තීරයී..
සතුටින් ඉදපන් මයෙ මැනික.....
මේ වැටෙන කදුලක් ගානෙම මං පතන්නෙ උබගේ සතුට ..
No comments:
Post a Comment